در سایر رسانه ها | بایگانی
به گزارش خبرگزاری شفقنا
حضرت آیت الله جوادی آملی: ملتی که امضای خودش را نمی‌شناسد چطور می‌توانید با او زندگی کنید؟
این مرجع تقلید در جلسه درس تفسیر امروز خود با تاکید بر حفظ قدرت کشور اظهار داشت: کافر حربی مادامی که در حرب است اموالش غارت می‌شود اما این زمان جنگ است، ولی در زمان صلح مادامی که آنها اهل غارت نیستند، به ما گفته اند شما هم اهل غنیمت نباشید.
به گزارش خبرگزاری حوزه
شناخت دنیا صرف تحصیل در حوزه و دانشگاه به دست نمی آید
حوزه/ حضرت آیت الله جوادی آملی گفتند شناخت دنیا صرف تحصیل در حوزه و دانشگاه به دست نمی آید، بلکه این شناخت با نماز شب و به برکت دیگر عبادات به دست می‌آید لذا اگر کسی می خواهد دنیا را بشناسد و گرفتار آن نشود راهش همین نماز شب و امثال ذلك است.
به گزارش خبرگزاری رسا
دانشگاهیان و حوزویان ظرف علم و چراغ هدایت باشند
حضرت آ‌یت الله جوادی ‌آملی گفت: مهم‌ترین وظیفه حوزوی و دانشگاهی خصوصاً و توده مردم عموماً، عمل به وصیت امام مجتبی(ع) است. ایشان فرمود «ظرف دانش باشید و چراغ هدایت»؛ وقتی ظرف علم شدید از بنان و بیان شما علم نشأت می‌گیرد.
به گزارش خبرگزاری شفقنا
حضرت آیت الله جوادی آملی: ما حق نداریم اسلامی حرف بزنیم ولی قارونی فکر کنیم
شفقنا- حضرت آیت الله العظمی جوادی آملی گفت: آنچه در مسئله توحید مشکل ماست یا قارونی فکر کردن است یا فرعونی فکر کردن، مشکل ما همین دو غُدّه است؛ یا ما هر کار خیری که انجام دادیم خودمان را می‌بینیم و آن مبدأ خلاّق و فیاض را نمی‌بینیم!
به گزارش خبرنگار خبرگزاری«حوزه»
ای کاش جناب پاپ متوجه می شد که مهدی(عج) کیست/تفسیر و نهج البلاغه مهجور هستند
فرشتگان نه توان شاگردی بلاواسطه را دارند و نه حد وجودی را دارند که در حد علم، قدرت فراگیری داشته باشند
به گزارش خبرنگار معارف ایرنا
آیت الله جوادی آملی: معرفت گوهر اصلی انسان است
آیت الله عبدالله جوادی آملی، گوهر اصلی انسان را معرفت برشمرد و گفت که برخی علوم میهمان انسان هستند که باید با صاحبخانه هماهنگ شود.
به گزارش ایرنا
دیدگاهمان را در معرفت به اهل بیت (ع) جهانی کنیم
رئیس بنیاد بین‌المللی علوم وحیانی اسراء گفت: نباید اهل بیت (ع) را در شیعه خلاصه کنیم بلکه باید آنها را برای همه انسان ها بخواهیم و دیدگاهمان را در معرفت نسبت به آنها جهانی کنیم.
به گزارش خبرگزاری شبستان
انتظار بدون مجاهده خیالی باطل است
خبرگزاری شبستان: آنکه به انتظاری تهی از رزم آوری و مجاهده، دل خوش می دارد و گمان می کند بی آمادگی برای جهاد و شهادت می توان منتظر موعود موجود بود، خیالی باطل دارد و کار انتظارش به سامان نخواهد رسید.
دکتر مرتضی جوادی آملی در مصاحبه با ماهنامه خیمه
نسبت اخلاق و احکام و ملزومات دین داری در جامعه مدرن
حجت الاسلام و المسلمین دکتر مرتضی جوادی آملی در مصاحبه با ماهنامه خیمه، از نسبت اخلاق و احکام و ملزومات دین داری درجامعه مدرن می گوید و تاکید می کند جامعه با دینی که ناروا و نادرست تعریف و خوانش می شود و به ناروایی هم تحمیل می شود، در تعارض است.
خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا)
«تحریر رسالةالولایه»؛ نگرشی محققانه در حوزه عرفان اسلامی
«تحریر رسالةالولایه» اثر آیت‌الله العظمی جوادی آملی که برگزیده سی‌وچهارمین دوره جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی
ـــ ـــ



راه رسيدن و قُرب الي الله فراوان است، ولي بهترين، نزديک‎ترين و آسان ترين آنها نماز شب است: «إنّ الْوصُول إلي اللَّه عَزّ و جَلّ سَفرٌ لا يُدرَك إلّا بِامْتطاء اللّيل»؛ رسیدن به مقام قرب الهی، سفری است که جز با شب زنده داری و عبادت شبانه حاصل نمی شود.

بسم الله الرحمن الرحيم
 
تقرب به خداوند و آثار آن
در سوره مبارکه مطففين می خوانيم ﴿إنّ كِتابَ الأبرارِ لَفي‏ عِلّيّين ٭ و ما أَدْراكَ ما عِلّيُّون ٭ كِتابٌ مَرقومٌ ٭ يَشهدُه المُقرّبون﴾[1]؛ انسان وقتی به مقام مقربين رسيد، می تواند بسیاری از حقایق را مشاهده نماید. به عبارتی، انسان وقتي مقرّب شد، نه تنها وضع خودش را مي بيند، بلکه می تواند از اوضاع ديگران نیز باخبر شود.
قرآن کريم به طور کلی مردم را به سه دسته تقسيم می کند:
نخست: آنها که در بيراهه قرار دارند؛ و به اصطلاح «گمراهان» خوانده می شوند؛
دوم: آنهايي که در راه هستند، ولی هنوز به قله نهایی نرسیده اند؛ این دسته را به اصطلاح «ابرار» می نامند؛
سوم: آنها که قلّه را فتح کرده اند و جزء «مقربان» هستند؛
ابرار در اصطلاح قرآن کریم، به «اصحاب ميمنه» نیز مشهورند.[2] البته میمنه در اینجا به معنای دست راستی نیست، بلکه به معنای برکت داشتن است، زیرا از «يُمن» گرفته شده که به معنای برکت است. بنابراین اصحاب ميمنه، با یُمن و برکت مأنوس هستند.
بر اساس این آیه شریفه انسان وقتی جزء مقرّبان شد می تواند کتابِ ابرار را نیز مشاهده نماید، زیرا طبق آيه شریفه: ﴿إنّ كتابَ الأبرارِ لَفى عِلّيّين﴾[3]، می فهمیم که اولا ابرار و اصحاب یمن از دیگران برترند، و ثانیا کتابی دارند که در جایگاه ﴿عِلّيّين﴾ قرار دارد. البته راجع به اینکه «علیّین» چه جایگاهی است بحث جداگانه ای وجود دارد که در جای خود بدان پرداخته خواهد شد. اما مقربان کسانی هستند که مرتبه آنها از ابرار نیز بالاتر است، زیرا آنها توان این را دارند که کتاب ابرار را در «علیّین» مشاهده نمایند ﴿يَشهَدهُ المُقرَّبون﴾؛ یعنی مقرّبون کساني اند که از راز و رمز اَبرار باخبر هستند؛ اما در عین حال اصحاب سِرّ نیز هستند یعنی راز دیگران را به کسي بازگو نمي کنند.
بنابراین «مقربان» از آنچه در نامه اعمال دیگران ثبت می شود اطلاع دارند. بر این اساس اهل بیت (علیهم السلام) که در بالاترین درجه قرب الهی قرار دارند از نامه اعمال ما باخبرند، و دقیقا مطلع هستند که ما چه کارهایی را انجام می دهیم.

راه رسیدن به مقام مقرّبین
وجود مبارک امام حسن عسکري (ع) راه رسیدن به این مقام را به ما نشان داده است، اين از غُرر بيانات امام عسکري (سلام الله عليه) است که می فرماید: «إنّ الْوصُول إلي اللَّه عَزّ و جَلّ سَفرٌ لا يُدرَك إلّا بِامْتطاء اللّيل‏»[4]؛
مفهوم همه این سخنان آن است که ما از خدا دوريم! اما او در عين حال به ما بسیار نزدیک است﴿هو مَعكم أين ما كُنتم﴾[5]. روشن است که مراد از قرب و بعد در اینجا قرب و بعد مکانی نیست زیرا قرب و بعد مکانی جزء اضافه هاي «متوافقة الاطراف» است. يعني دو طرف به يک اندازه از هم فاصله دارند، به عنوان مثال؛ اگر «الف» به «باء» نزديک است، بدین معنا است که «باء» نیز به «الف» است. اما در قُرب و بُعد معنوي اين قُرب و بُعد جزء اضافه هاي «متخالفة الاطراف» است. یعنی ممکن است «الف» به «باء» نزدیک باشد اما «باء» از «الف» دور باشد، از همین رو اگر در قرآن کریم آمده است: ﴿يُنادونَ مِن مكانٍ بَعيد﴾[6]، بدان معنا نیست که خداوند نیز از آنها دور است، زیرا خداوند در دنیا و آخرت به همگان نزدیک است؛ ﴿هُو مَعكم أين ما كُنتم﴾، یا اينکه ﴿نَحنُ أقربُ إليه مِن حَبلِ الوَريد﴾[7]. بنابراین هر کس در دنیا از خدا دور باشد در آخرت نیز از او دور خواهد بود ﴿مَن كانَ في‏ هذهِ أعمى‏ فَهوَ في الآخرةِ أعمى‏ و أضلّ سَبيلا﴾[8].
پس بر اساس فرمایش امام حسن عسکري (ع)، راه رسيدن و قُرب الي الله فراوان است، ولي بهترين، نزديک‎ترين و آسان ترين آنها نماز شب است: «إنّ الْوصُول إلي اللَّه عَزّ و جَلّ سَفرٌ لا يُدرَك إلّا بِامْتطاء اللّيل»؛ رسیدن به مقام قرب الهی، سفری است که جز با شب زنده داری و عبادت شبانه حاصل نمی شود.
يک مسافر برای رسیدن به مقصد زاد و توشه و مرکب راهوار می خواهد، ره توشه سفر به سوی خداوند نیز بر اساس آيه سوره مبارکه «بقره»، تقوا است: ﴿تَزوَّدوا فَإنّ خَير الزّادِ التَّقوي﴾[9]، بنابراین مسافری که توشه و مَرکب نداشته باشد، لنگان لنگان مي رود، و آنکه لنگان لنگان می رود، با زحمت و مشقت زیاد به مقصد می رسد و ای بسا ممکن است هیچگاه به مقصد نرسد. در مسیر قرب الهی، آن کسی سواره است که تقوا دارد. بر اساس فرمایش امام یازدهم، مسافر این راه اگر بخواهد لنگان لنگان ادامه دهد، هیچگاه به مقصد نمی رسد، لذا عقل حکم می کند که باید یک مرکب خوب تهیه کرد و آن مرکب هم چیزی نیست جز نماز شب؛ «إنّ الْوصُول إلي اللَّه عَزّ و جَلّ سَفرٌ لا يُدرَك إلّا بِامْتطاء اللّيل‏». «إمْتطاء» مصدر باب افتعال است، «امْتَطَاءَ»؛ يعني «رَکبَ المَطِيّة»، «مَطيّة» آن مرکبِ راهوار را ميگويند. «امْتِطَاء»؛ يعني «أخذِ مَطِيّة»، فراهم کردن مرکب راه وار.
البته كسي كه جوان يا سالمند است سحر خيزي ممکن است براي او دشوار باشد، لذا می تواند مقداري از نماز شب را قبل از نصف شب بخواند و برخي ها هم مي توانند همه نماز شب را قبل از نیمه شب بخوانند؛ ولي در هر صورت اين مركب را بايد تهيه كرد. اين بيان نوراني امام عسكریف بر اساس همان آیه شریفه ای است که می فرماید: ﴿وَ منَ اللّيلِ فَتهَجّد به نافِلةً لكَ عَسي أن يَبْعثَكَ رَبّكَ مَقاماً مَحموداً﴾[10]؛ پيغمبر گرامی اسلام (ص) با همه مقاماتي كه داشتند و «أقرب الناس الی الله» بودند، ولي براي اينكه تتمّه راه را بهتر و سريع تر طيّ كنند، خدا به ایشان فرمود اگر می خواهي به مقام محمود كه شفاعت مطلق است بار يابي، نماز شب را حتماً بپا دار.
اگر رسول ما موظف است چنين مَركبي را تهیه نماید، ما نیز موظفیم که به او اقتدا کنیم و از او پیروی نماییم، چراکه فرمود: ﴿لَكم في رَسولِ اللّهِ أُسوةٌ حَسنة﴾[11]، پس ما مأمور به ائتساء هستيم. اين «ائتساء» همان است كه در عرف از آن به «تأسّي» ياد مي شود. «تأسّي كردن»؛ يعني كسي را اسوه خود قرار دادن. خداوند فرمود اسوه شما پيغمبر است شما ائتساء و تأسّي كنيد، اين مَركب را او دارد، ولی اگر عین آن مركب را به ما ندهند، قطعا مرکبی با درجه پایین تر را به ما خواهند داد.
بنابراین همه ما باید برای رسیدن به مقام مقرّبین تلاش نماییم، گام نخست در این مسیر آن است که باید همه کارهاي ما «قربةً الي الله» باشد.


[1] . سوره مطففين، آيات 18 – 21.
[2] . سوره واقعة، آيه27؛ ﴿وَ أَصْحَابُ الْيَمِينِ مَا أَصْحَابُ الْيَمِ﴾.
[3] . سوره مطففين، آيه 18.
[4] . بحار الأنوار(ط ـ بيروت)، ج75، ص380.
[5] . سوره حديد, آيه4.
[6] . سوره فصلت، آيه44.
[7] . سوره ق، آيه16.
[8] . سوره إسراء، آيه 72.
[9] . سوره بقره, آيه197.
[10] . سوره إسراء، آيه 79.
[11] . سوره احزاب، آيه 21.