در سایر رسانه ها | بایگانی
به گزارش خبرگزاری شفقنا
حضرت آیت الله جوادی آملی: ملتی که امضای خودش را نمی‌شناسد چطور می‌توانید با او زندگی کنید؟
این مرجع تقلید در جلسه درس تفسیر امروز خود با تاکید بر حفظ قدرت کشور اظهار داشت: کافر حربی مادامی که در حرب است اموالش غارت می‌شود اما این زمان جنگ است، ولی در زمان صلح مادامی که آنها اهل غارت نیستند، به ما گفته اند شما هم اهل غنیمت نباشید.
به گزارش خبرگزاری حوزه
شناخت دنیا صرف تحصیل در حوزه و دانشگاه به دست نمی آید
حوزه/ حضرت آیت الله جوادی آملی گفتند شناخت دنیا صرف تحصیل در حوزه و دانشگاه به دست نمی آید، بلکه این شناخت با نماز شب و به برکت دیگر عبادات به دست می‌آید لذا اگر کسی می خواهد دنیا را بشناسد و گرفتار آن نشود راهش همین نماز شب و امثال ذلك است.
به گزارش خبرگزاری رسا
دانشگاهیان و حوزویان ظرف علم و چراغ هدایت باشند
حضرت آ‌یت الله جوادی ‌آملی گفت: مهم‌ترین وظیفه حوزوی و دانشگاهی خصوصاً و توده مردم عموماً، عمل به وصیت امام مجتبی(ع) است. ایشان فرمود «ظرف دانش باشید و چراغ هدایت»؛ وقتی ظرف علم شدید از بنان و بیان شما علم نشأت می‌گیرد.
به گزارش خبرگزاری شفقنا
حضرت آیت الله جوادی آملی: ما حق نداریم اسلامی حرف بزنیم ولی قارونی فکر کنیم
شفقنا- حضرت آیت الله العظمی جوادی آملی گفت: آنچه در مسئله توحید مشکل ماست یا قارونی فکر کردن است یا فرعونی فکر کردن، مشکل ما همین دو غُدّه است؛ یا ما هر کار خیری که انجام دادیم خودمان را می‌بینیم و آن مبدأ خلاّق و فیاض را نمی‌بینیم!
به گزارش خبرنگار خبرگزاری«حوزه»
ای کاش جناب پاپ متوجه می شد که مهدی(عج) کیست/تفسیر و نهج البلاغه مهجور هستند
فرشتگان نه توان شاگردی بلاواسطه را دارند و نه حد وجودی را دارند که در حد علم، قدرت فراگیری داشته باشند
به گزارش خبرنگار معارف ایرنا
آیت الله جوادی آملی: معرفت گوهر اصلی انسان است
آیت الله عبدالله جوادی آملی، گوهر اصلی انسان را معرفت برشمرد و گفت که برخی علوم میهمان انسان هستند که باید با صاحبخانه هماهنگ شود.
به گزارش ایرنا
دیدگاهمان را در معرفت به اهل بیت (ع) جهانی کنیم
رئیس بنیاد بین‌المللی علوم وحیانی اسراء گفت: نباید اهل بیت (ع) را در شیعه خلاصه کنیم بلکه باید آنها را برای همه انسان ها بخواهیم و دیدگاهمان را در معرفت نسبت به آنها جهانی کنیم.
به گزارش خبرگزاری شبستان
انتظار بدون مجاهده خیالی باطل است
خبرگزاری شبستان: آنکه به انتظاری تهی از رزم آوری و مجاهده، دل خوش می دارد و گمان می کند بی آمادگی برای جهاد و شهادت می توان منتظر موعود موجود بود، خیالی باطل دارد و کار انتظارش به سامان نخواهد رسید.
دکتر مرتضی جوادی آملی در مصاحبه با ماهنامه خیمه
نسبت اخلاق و احکام و ملزومات دین داری در جامعه مدرن
حجت الاسلام و المسلمین دکتر مرتضی جوادی آملی در مصاحبه با ماهنامه خیمه، از نسبت اخلاق و احکام و ملزومات دین داری درجامعه مدرن می گوید و تاکید می کند جامعه با دینی که ناروا و نادرست تعریف و خوانش می شود و به ناروایی هم تحمیل می شود، در تعارض است.
خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا)
«تحریر رسالةالولایه»؛ نگرشی محققانه در حوزه عرفان اسلامی
«تحریر رسالةالولایه» اثر آیت‌الله العظمی جوادی آملی که برگزیده سی‌وچهارمین دوره جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی
ـــ ـــ



خدای سبحان، انسان را آفرید تا به کمال شایسته خود نائل شود. انسان برای رسیدن به کمال شایسته خویش، نیازمند راهنمایی است تا از رهگذر این راهنمایی، به هدف خود برسد.

شکرگزاری، عبادت پرهیزکاران

خدای سبحان، انسان را آفرید تا به کمال شایسته خود نائل شود. انسان برای رسیدن به کمال شایسته خویش، نیازمند راهنمایی است تا از رهگذر این راهنمایی، به هدف خود برسد.

از این رو، قرآن کریم را به عنوان راهنما در اختیارش قرار داده است. شیوه قرآن در بیان آموزه‌های دین، به صورت خطاب است و چون خدای متعال، کمال مطلق است، خطاب کمال مطلق به انسان، ثمرات و آثاری دارد و آنها عبارتند از:

1. خداوند، با خطاب قرار دادن انسان‌ها، به آنان شخصیت می‌دهد و از آنان انسان‌هایی متعهد و مسئول می‌سازد؛

2. خداوند با خطاب خود، لذت حضور در حریم و محضر خود را به مخاطبان می‌چشاند تا هنگامی که معارف و حقایق را دریافت می‌کنند، آنها را در قلبشان ثابت و مستقر گردانند و در حال انجام اعمال و عبادت عملی، رنج و خستگی را احساس نکنند.

خداي سبحان در سوره مبارکه بقره، خطاب به مؤمنان می‌فرمايد: ﴿يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا كُلُوا مِنْ طَيِّباتِ ما رَزَقْناكُمْ وَ اشْكُرُوا لِلَّهِ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُون‏﴾[1]؛ ای کسانی که ایمان آورده‌اید، از نعمت‌های پاکیزه‌ای که به شما روزی داده‌ایم، بخورید و شکر خدا را به جا آورید، اگر او را پرستش می‌کنید. خداوند در این آیه شریفه، از اهل ایمان خواسته است که به چند چیز توجه کنند:

1. نعمت‌های پاک و حلال که ممنوعیتی ندارند و هماهنگ با طبع و فطرت سالم انسانی‌اند، و برای مؤمنان آفریده شده‌اند و باید از آنها بهره بهینه ببرند.

خداوند روزی‌هایی که می‌آفریند، برای همه آدمیان است و همگان از آن بهره می‌برند؛ اما مؤمنان، این ویژگی را دارند که از آن روزی‌های حلال و پاکیزه، «بهره صحیح» می‌برند و با بهره‌برداری صحیح و درست از آنها، نیرو و توان می‌گیرند تا وظایف خود را به درستی انجام دهند.

2. به لحاظ این که قرآن، کتابی است که برای هدایت همگان و در همه زمان‌ها فرو فرستاده شده و از این جهت، کتابی جهان شمول است، انسان‌ها را به گونه‌ای هدایت می‌کند که نه راه افراط را در پیش گیرند و همچون برخی زاهدمنشان، حلال‌های خدا را بر خود حرام سازند و نه راه تفریط را در پیش گیرند تا حرام خدا را حلال کنند؛ بلکه باید از روزی‌های پاکیزه، بهترین استفاده را داشته باشند.

3. مؤمنان در این آیه، به شکرگزاری خدا مأمور شده‌اند، اگر خدا را پرستش می‌کنند.

انسان موحدی که خداوند را ولی نعمت خود می‌شناسد، شکر نعمت‌ها را به خود واجب می‌داند و فقط او را می‌پرستد و در برابر نعمت او سپاس گزاری می‌کند.

شکرگزاری خدا، سه گونه دارد: شکر قلبی، جوارحی و زبانی. اعتقاد به این که نعمت، از خدای سبحان است، شکر قلبی است، به کارگیری نعمت و مصرف نمودن آن در جای مناسب خود، شکر جوارحی است و خدا را با زبان سپاس کردن، شکر لسانی است.

4. شکر نعمت‌های الهی، گونه‌ای عبادت است و عبادت نیز مصداق کامل شکر اوست؛ یعنی آدمی، وقتی با قلب و اعضا و زبان خود، سپاس نعمت‌های خدا را به جا می‌آورد، همین خود عبادت و اطاعت خدا است و خود عبادت نیز غیر از شکر نعمت خدا نیست؛ زیرا انسانی که همه نعمت‌ها را از خدا می‌داند و به آن اعتقاد دارد، نعمت‌ها بدون اسراف و تبذیر در جای خود مصرف می‌کند و این، به جای خود مصرف کردن، یعنی این که در مواردی که خدای سبحان به او امر کرده، مصرف می‌کند و با زبان، حمد و سپاس الهی را به جا می‌آورد.

5. عبادت انسان در برابر خدای متعال، فقط برای اوست، نه برای رهایی از رنج دوزخ و یا رسیدن به گنج بهشت. به دیگر سخن، انسان مؤمن، فقط خدا را خالصانه، دوستانه، آزادانه و کریمانه عبادت می‌کند، نه هراسناکانه و سوداگرانه. توضیح آن که انسان‌هایی که به عبادت خدا می‌پردازند، سه دسته‌اند: برخی خدا را «سوداگرانه» عبادت می‌کنند. اینها کسانی هستند که خدا را برای دست‌یابی به بهشت و نعمت‌هایش عبادت می‌کنند و اگر در دنیا از لذتی چشم پوشی می‌کنند، در واقع، از لذت زودگذر دنیا می‌گذرند. برخی دیگر، خدا را برای نرفتن به جهنم و ترس از عذاب الهى عبادت می‌کنند، مانند بردگانی که برای فرار از ترس کیفر، فرمان مولایشان را به کار می‌بندند؛ اما انسان‌های مؤمن، «خالصانه» خدا را عبادت می‌کنند؛ چون فقط خدا را می‌خواهند و مطلوب آنها، تنها خداست. آنها «دوستانه» خدا را عبادت می‌کنند؛ زیرا تنها خدا را دوست دارند، نه بهشت او را. آنها همچنین «آزادانه» خدا را عبادت می‌کنند؛ زیرا آنها از خود آزادند و به خود و لذت و رنج خود نمی‌اندیشند و فقط به خدای متعالی و لقاء او دل بسته‌اند و خدا را «کریمانه» عبادت می‌کنند؛ زیرا کرامت خود را در این می‌دانند و می‌یابند که تنها با تقوایان و پروا پیشگانند که نزد خداوند، کرامت دارند.

بر این اساس نتیجه می‌گیریم که خدای سبحان برای کمال انسان‌ها، هم نعمت‌های عادی را آفرید و در اختیار آنها قرار داد و هم نعمت‌های معنوی را به صورت برنامه‌های هدایت، به دست آنان سپرد. تا مؤمنان، با استفاده بهینه از نعمت‌های عادی و مصرف صحیح آنها، شکر نعمت الهی را به جا آورند و با اجرای برنامه هدایت الهی، تنها او را خالصانه و به عشق و محبت او و بریدگی از هر تعلقی جز تعلق به او برای حفظ کرامت در پیشگاه او، او را عبادت و پرستش کنند.

[1]. سوره بقره، آیه 172